Terug naar nieuwsoverzicht

Achter de schermen bij Emile op de SEH

Van tijd tot tijd neemt de redactie een kijkje achter de schermen bij een van de talrijke AMC-afdelingen. Deze week: de afdeling Spoedeisende Hulp (SEH).

Blog

Wat voeren ze daar verderop eigenlijk precies uit? Hoe zou het zijn om daar te werken? Van tijd tot tijd neemt de redactie een kijkje achter de schermen bij een van de talrijke AMC-afdelingen. Deze week: de afdeling Spoedeisende Hulp (SEH).

 

7.30 uur – Een groep van zo’n negen collega’s in groene pakken heeft zich verzameld op de eerste van de vijf ‘werkeilanden’ van de Spoedeisende Hulp: in een vierkant opgestelde bureaus met werkplekken. Het is dringen, want vanwege de nieuwe opleidingsstructuur zijn er voortaan meer cursisten: verpleegkundigen die in opleiding zijn voor de SEH-specialisatie.

Een druk startmomentje dus: wie zijn er allemaal, wie doet wat vandaag? Op de dienstlijst zijn vier belangrijke rollen vastgelegd. Zo is Marleen vandaag de stip: deze dienst staat voor coördinerende taken, zoals het overzicht houden van wie waar is, de bezetting van de traumakamers regelen et cetera. Een andere verpleegkundige doet de eerste screening van patiënten bij binnenkomst (de triage) en de dagcoach is het aanspreekpunt voor de cursisten. De drie overige verpleegkundigen doen de patiëntenzorg, bijgestaan door de collega’s in opleiding.

De nachtdienst draagt over. Verpleegkundige Emile Bechtold en zijn collega’s nemen patiënten door. “In behandelkamer 18 ligt meneer W., 88 jaar. Vannacht is hij onwel geworden. We hebben al bloed naar het lab gestuurd”, zegt de collega van de nachtdienst. Emile stelt hen SEH-verpleegkundige Baafje Zwijnenburg voor: “Zij komt ons team de komende maanden versterken, ik werk haar vandaag in.” De nachtploeg neemt afscheid. “Slaap lekker!”

7.43 uur – “Ik moet zijn werk opbellen om te zeggen dat mijn broertje hier ligt.” Een jongeman spreekt Emile aan. Vanmorgen is zijn broer van de trap gevallen en heeft daarbij waarschijnlijk een armbreuk opgelopen. “We gaan zo een foto maken”, brengt Emile hem op de hoogte.

Elke patiënt krijgt bij binnenkomst meteen een kleurcode die aangeeft hoeveel spoed er is. Er zijn vijf codes, waarbij rood staat voor direct helpen, oranje binnen 10 minuten en voor patiënten met code blauw kan de wachttijd – als het echt niet anders kan – tot wel vier uren oplopen.

7.50 uur – “We maken alvast een ECG”, beslist Emile. Baafje en hij brengen electroden aan op de borstkas van de patiënt in behandelkamer 18. Als SEH-verpleegkundige kan Emile veel beslissingen zelfstandig nemen, zoals het aanvragen van diverse onderzoeken. “Meedenken wordt hier gewaardeerd. Die zelfstandigheid is mooi aan mijn vak. Maar ook het feit dat je veel verschillende handelingen mag verrichten.”

8.00 uur – Dagstart met alle medewerkers. “Het OLVG heeft aneurysmadienst”, zegt SEH-arts Ingrid Karsten. Binnen de regio werken ziekenhuizen, afdelingen Spoedeisende hulp en de ambulancedienst nauw samen. Taken en verantwoordelijkheden zijn nauwkeurig vastgelegd. Zo is in elke acute situatie direct duidelijk waar de ambulance heen moet rijden. Op het online ‘Acuut zorgportaal’ met real time informatie is precies te zien welk ziekenhuis open is voor bepaalde categorieën patiënten.

8.20 uur – Emile belt het lab: “Ik stuur de aanvraag even door.” Baafje en hij lopen met het bloedmonster naar de buizenpost. Hij laat haar zien hoe het werkt. Klik, zoef, het buisje is onderweg naar het lab.

8.30 uur – Röntgenbespreking in de “Jan Luitse” zaal. Emile en Baafje schuiven aan. Dat betekent weliswaar dat ze het koffiemoment met de collega-verpleegkundigen missen, maar, vindt Emile: “Dit is leerzaam. Traumapatiënten van de afgelopen 24 uur worden doorgenomen: hebben we iets gemist, is de behandeling goed ingezet? Als er nog iets ontdekt wordt op het beeld, nemen we contact op met de patiënt.” Pauzes schieten er regelmatig bij in op de SEH. “Maar onze afdelingsassistenten zorgen goed voor ons. Als het druk is, voorzien ze ons tijdig van een kopje koffie.”

8.45 uur – De afdeling oogt rustig. Overal zijn artsen en verpleegkundigen aan het werk: achter de pc’s op de werkeilanden en in behandelkamers aan weerszijden van de eilanden. Er wordt beheerst en gefocust gewerkt – niets voldoet aan het hectische beeld dat spannende televisieseries voorschotelen. Toch zijn er deze ochtend al heel wat patiënten in behandeling.

9.00 uur – Op werkeiland 5 drukt ‘stip’ Marleen op de rode knop. Daarmee krijgt het traumateam elders in huis het sein om met spoed naar de traumakamer te komen. Er is een ambulance onderweg met een patiënt met een ernstige aandoening. Er is een directe telefoonlijn met de Meldkamer Ambulancedienst om dit door te geven.

“Ik moet de poort sluiten voor nieuwe traumaslachtoffers”, verklaart SEH-arts Ingrid.  Op dit moment is zij de enige aanwezige SEH-arts, dus zolang ze in de traumakamer staat, is er geen arts meer beschikbaar voor een volgend slachtoffer. Het sluiten van ‘de poort’ is geen lichte beslissing; dit wordt conform een strikt protocol razendsnel afgestemd met de medische directie en externe partners.

Twee collega’s van Emile snellen zich ondertussen naar een van de traumakamers. Deze liggen achter de centrale ruimte van de SEH en staan in directe verbinding met de ambulancepoort. Voor acute patiënten is een andere routing dan voor spoedeisende patiënten zoals de man met de gebroken pols; dat komt zowel de efficiency ten goede als de rust op de afdeling.

9.20 uur – Emile verrijdt de gipskar om de jongen die van de trap was gevallen, van gips te voorzien. De röntgenfoto is al beoordeeld; deze liet een breuk zien. Rond de werkeilanden zijn tal van kasten, lades en mobiele boxen ingebouwd, waarin voorraden en apparatuur klaarliggen voor gebruik. Het controleren, aanvullen en schoonhouden van materialen behoort tot de dagelijks terugkerende taken van verpleegkundigen, afdelingsassistenten en logistieke medewerkers.

9.45 uur – Het poetswerk gebeurt vooral in de ochtend. “Dan is het doorgaans wat rustiger”, verklaart Emile, terwijl Baafje en hij toetsen, knoppen, kabels en monitors afnemen met een desinfecterend middel. Het hoort bij het werk, maar niet bij zijn favoriete taken, geeft hij toe. Wat hun werk juist wél aantrekkelijk maakt, daar zijn ze het snel over eens. “De korte, maar intensieve contacten met heel diverse patiënten, van alle leeftijden”, verwoordt Baafje. “En het blijven leren”, vult Emile aan. “Er is veel verplichte bijscholing, zoals traumaopvang voor kinderen en volwassenen en het herkennen van kindermishandeling.  Daarnaast kun je kiezen wat je verder nog wilt leren.” Emile, die gedurende zijn loopbaan heel diverse verpleegkundige functies heeft vervuld, houdt ook van de ‘praktische’ kant van het SEH-werk: “Veel van wat ik hier leer, kan ik buiten werktijd ook gebruiken als het nodig is.”

9.51 uur – “Dag, ik ben Emile. Loopt u met me mee?” De volgende patiënte wordt uit de wachtkamer opgehaald. Ze heeft eerder een niertransplantatie ondergaan en heeft nu veel pijn, vooral bij het plassen. “Herkent u deze klachten?”, vraagt Emile, als de vrouw heeft plaatsgenomen in behandelkamer 19. Terwijl hij haar vragen stelt en door de veldjes in Epic klikt, kijkt Baafje mee.

10.10 uur – Emile smeert boterhammen en maakt thee in de koffiekamer. Niet voor zichzelf, maar voor de meneer in kamer 18. “Patiënten kunnen soms pas wat eten of drinken als besloten is wat de behandeling wordt”, verklaart hij. Voor sommige behandelingen moet de patiënt immers nuchter zijn.

10.30 uur – “Weet u wat er precies gebeurd is?”, vraagt de neuroloog aan de dochter van de mevrouw die zojuist is binnengebracht.  Ze vertelt dat haar moeder ’s morgens bij het opstaan sprak van misselijkheid en hoofdpijn; even later was ze in paniek omdat ze ineens niets meer kon zien. Inmiddels is haar zicht weer terug. Terwijl de neuroloog wat testjes met de vrouw doet (‘welke hand beweeg ik?’ ‘kunt u mijn arm wegdrukken?’), maakt Emile notities in Epic. “We gaan een scan maken”, beslist de neuroloog.

10.37 uur – Met de brancard naar de CT-kamer van de SEH. Emile en zijn collega’s tillen de patiënte van de brancard over in de CT-scan.

11.30 uur – De dienst van Emile zit er voor de helft op. Het is tijd voor een broodje. Wie weet wat de rest van de dag nog gaat brengen. Op de SEH ben je altijd voorbereid op het onverwachte.

 

Om de anonimiteit te waarborgen, kunnen sommige patiëntgegevens in deze reportage zijn aangepast.

Wil je meer weten over het werken op onze Spoedeisende Hulp? Bekijk dan hier onze afdelingspagina