Elke dag met een lach aan het werk: Dulci Burleson- Pocorni

Dulci is verpleegkundige in hart en nieren. Voor haar is werken in het AMC niet zo maar zorg, maar topzorg. Ze vertelt over hoe haar jarenlange ervaring met topzorg bij het AMC ervoor zorgde dat dit ziekenhuis, na een onderbreking, toch haar thuis bleek te zijn.

Van alle markten thuis

Voor mij heeft topzorg veel te maken met ervaring. Ik ben 1991 begonnen bij het AMC en heb heel wat afdelingen gezien. Ik ben in zoveel specialismen bijgeschoold, heb research gedaan en heb zoveel patiënten behandeld, dat ik bij wijze van spreken aan iemands gezicht al zie of iets niet in orde is. Die scherpe klinische blik heb ik door de jaren heen ontwikkeld.

“Hier op de afdeling loopt jong en oud door elkaar en het mooie is dat we allemaal van elkaar leren.”

Dat betekent niet dat jonge verpleegkundigen geen topzorg verlenen, integendeel! We doen het echt samen. Hier op de afdeling loopt jong en oud door elkaar en het mooie is dat we allemaal van elkaar leren, jong van oud en andersom. De jongeren weten van de nieuwste ontwikkelingen en innovaties, de oude garde is ervaringsdeskundige. Die combinatie is essentieel om de topzorg te verlenen die patiënten verdienen.

Een zwaar afscheid

In 2010 vond ik dat het tijd was om alle kennis die ik in het AMC had opgedaan mee te nemen naar Suriname. Dat afscheid was niet makkelijk. De ochtend van mijn laatste werkdag bracht ik een infuus in bij een patiënt die ik goed kende. Ze zei dat ze het zo erg vond dat ik wegging, dat de tranen in mijn ogen sprongen. Dat ging vervolgens de hele dag door, zelfs collega’s en patiënten lieten een traantje!

“Ik ben erg blij dat ik tot haar dood voor mijn moeder heb kunnen zorgen. Een jaar na haar overlijden vond ik het tijd om terug te gaan naar het AMC.”

In Suriname heb ik veel kunnen betekenen dankzij mijn topzorg. Het waren vijf mooie jaren, mede omdat het de laatste jaren van mijn moeders leven waren. Ik ben erg blij dat ik tot haar dood voor haar heb kunnen zorgen. Een jaar na haar overlijden vond ik het tijd om terug te gaan naar het AMC. De band met een aantal collega’s was – en is – sterk, dus ik heb altijd goed contact gehouden met mijn collega’s in Nederland. Zo goed, dat ik met één Facebookbericht mijn oude baan weer terug had. Ik werd met open armen ontvangen.

Waardering motiveert

Het resultaat van topzorg is de waardering die je ervoor krijgt, zowel van patiënten als van collega’s. De bedankjes en ook het feit dat het team me graag terug wilde, zijn dingen die me motiveren. Ik heb thuis een plank vol met afscheidsboeken van bijna alle afdelingen waar ik heb gewerkt, met foto’s, kaarten, gedichten en andere teksten, ook van patiënten. Die waardering maakt me sterk en stimuleert me in mijn werk.

“Ik houd van de diversiteit van de patiënten en het personeel, de gastvrijheid en de mogelijkheden die je hier hebt.”

Mijn liefde voor het AMC zit diep, ik ga hier nooit meer weg. Ik heb het altijd geweldig gehad en kom tot op de dag van vandaag elke dag met een lach op het werk. Ik houd van de diversiteit van de patiënten en het personeel, de gastvrijheid en de mogelijkheden die je hier hebt. Interne Geneeskunde is heel breed, dus met mijn ervaring kom ik hier goed tot mijn recht, maar als ik over twee jaar iets anders wil doen, dan kan dat ook. Keuze genoeg in het AMC!

Nieuwsgierig geworden naar de afdeling? Maak snel kennis en solliciteer.