Pasgeboren kindjes, dappere ouders en een fijn team: Anita Delcour

Al achttien jaar werkt ze als verpleegkundige op de afdeling IC Neonatologie in het AMC en het werk blijft haar ontroeren: de pasgeborene, de ouders en de collega’s. Samen verzorgen ze baby’s die vaak veel te vroeg geboren worden. Anita vertelt over deze ontroerende baan.

Al achttien jaar werkt ze als verpleegkundige op de afdeling IC Neonatologie in Amsterdam UMC, locatie AMC en het werk blijft haar ontroeren: de pasgeborene, de ouders en de collega’s. Samen verzorgen ze baby’s die vaak veel te vroeg geboren worden. Anita vertelt over deze ontroerende baan.

Mooi mensje in wording

Intensieve zorg voor pasgeboren baby’s is een vak apart en heel bijzonder. Laatst nog: er werd een meisje geboren na slechts 24 weken zwangerschap. Dat zie je alleen in een academisch ziekenhuis. Ze had nog een lange weg te gaan, trotseerde allerlei infecties en heeft hier uiteindelijk 10 weken gelegen. Eerst in de couveuse, maar zodra ze stabiel was, mocht ze eruit en kon ze veel bij mama en papa zijn. Als EVV’er,( Eerste Verantwoordelijke Verpleegkundige), zag ik haar van dichtbij ontwikkelen en een mooi mensje worden. Je bouwt echt een band op met zo’n kindje en zijn of haar ouders

Vaker goed dan niet goed

Ouders van pasgeboren kinderen zitten meestal in het Ronald McDonaldhuis, omdat het heel goed is voor de ontwikkeling van de baby om veel bij de ouders te zijn. Zo’n periode brengt veel stress en onzekerheid met zich mee, want hoe vroeger het kind geboren wordt, hoe groter de kans is dat ze het niet redden. De situatie is vaak niet ideaal, maar je ziet veel ouders ook genieten. En bovendien gaat het gelukkig vaker goed, dan niet goed.

“De situatie is vaak niet ideaal, maar je ziet veel ouders ook genieten. En bovendien gaat het gelukkig vaker goed, dan niet goed.”

Het prille begin van de ouder-kind-binding is heel mooi om mee te maken. De kinderen zijn heel klein, dus vader en moeder vinden het heel spannend en durven meestal niet zo veel. Dan probeer ik ze te overtuigen en moedig ik ze aan om te starten met de ouder-kind binding, want de aanwezigheid van de ouders – het horen van de stem of aanraking van de huid bijvoorbeeld – heeft echt een positief effect op de ontwikkeling van het kindje. Om zoiets op te merken, is prachtig. Daar doen we het voor.

Een traantje laten

Wat kenmerkend is voor werken bij Amsterdam UMC, locatie AMC is dat hier veel extreme dingen gebeuren, ook het overlijden van jonge baby’s. Dat maakt dat er af en toe ook een traan gelaten wordt – en dat is oké. Het is fijn als je sterk in je schoenen staat, maar er is zeker ruimte voor emoties. Ik heb ook wel eens gehuild, met name bij kindjes die hier lang liggen. Dan ben je zo hoopvol, maar als dan vanwege complicaties de behandeling toch moet stoppen, dan valt dat zwaar en roept emoties op. Ouders vinden dat helemaal niet erg, het laat juist zien dat je betrokken bent. Daarbij is het ook ontroerend als je ouders kan helpen met een mooi en waardig afscheid, zodat ze toch tevreden terugkijken op hoe het is gegaan. Gelukkig kunnen we dit in ons team goed bespreken.

“Je hebt het er thuis ook wel over natuurlijk, maar het praat toch fijner met collega’s van hier. Zij zijn tenslotte ervaringsdeskundigen.”

Ook met collega’s onderling kan ik goed praten. Ik ben wel eens bij een heel zware bevalling geweest van een kindje dat de volgende dag overleed. Daar heb ik wel last van gehad. Voor dat soort momenten is er een speciaal team waar je mee kunt praten. Dat heb ik toen ook gedaan. Je hebt het er thuis natuurlijk ook wel over, maar het praat toch fijner met collega’s van hier. Zij zijn tenslotte ervaringsdeskundigen en altijd heel betrokken, dat vind ik echt typerend voor hier. We zijn met 70 man en hebben maximaal 28 patiënten. Soms is het hollen en soms is het rustig, maar we werken altijd heel prettig samen en hebben we een prachtig vak.

Nieuwsgierig geworden naar de afdeling? Maak snel kennis en solliciteer.